อ.รือเสาะ เดิมชื่อว่าตำบลตำมะหงัน (สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์)
อยู่ภายใต้  การปกกครองของอำเภอตันหยงมัส    (อำเภอระแงะปัจจุบัน)
จนกระทั่งในปี พ.ศ.2460ตำบลตำมะหงันมีความเจริญขึ้น  ทางราชการ
จึงตราพระราชกฤษฏีกายกฐานะเป็นกิ่งอำเภอตำมะหงัน และมีที่ว่าการกิ่ง
อำเภอแห่งแรกตั้งอยู่ที่บ้านตะโละมาโย  (บ้านหาดม้า)   ห่างจากที่ว่าการ
อำเภอปัจจุบัน 5 กิโลเมตร โดยมีขุนอุปการประชากรเป็นปลัดอำเภอ ผู้เป็น
หัวหน้ากิ่งอำเภอคนแรก และ ต่อมาชุมชนได้เคลื่อนย้ายมายังบริเวณ บ้าน
ยะบะ ซึ่งใกล้เส้น ทางรถไฟมากกว่าและเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอมะหงันเป็นกิ่ง
อำเภอรือเสาะจนกระทั่ง พ.ศ.2482ได้มีการตราพระราชกฤษฏีกายกฐานะ
กิ่งอำเภอรือเสาะเป็นอำเภอรือเสาะอยู่ในการปกครองของจังหวัดนราธิวาส
โดยมีนาย ชำนาญ   มรคา  เป็นนายอำเภอคนแรก อาณาเขตสมัยนั้นครอบ
คลุม อำเภอศรีสาคร ในปัจจุบัน

         คำว่า ยะบะ มีผู้ให้ความเห็นว่ามาจากคำว่า  ยะบาซาแล หรือยาบัต
สาลาม หมายถึงการทักทายด้วยการประสานจับมือทั้งสองข้าง แล้วลูบหน้า
หรือแตะ หน้าอกเมื่อพบปะเพื่อแสดงไมตรีจิตต่อกัน  หรือเรียกว่าการสลาม
บางคน ให้ความเห็นว่ามาจากคำ เปอยาบัต หมายถึงการชุมนุมคนในสมัย7
หัวเมืองภาคใต้  เป็นการพบปะระหว่างเมืองระแงะ  กับ  เมืองรามัน(ยะลา)
ปัจจุบันปรากฏชื่อบ้านในเส้นทางดังกล่าว   เช่น  บ้านยาแบ  บ้านสุเป๊ะ และ
บ้านบาลอ  เป็นต้น

        ส่วนรือเสาะ เป็นภาษามลายู หมายถึงไม้สัก(คนละชนิดกับไม้สักทาง
ภาค เหนือ ของไทย)     ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้ชนิดหนึ่งทางภาคใต้   ขึ้นอยู่ริมฝั่ง
แม่น้ำสายบุรี   ลักษณะเป็นไม้เนื้ออ่อนต้นใหญ่  มีมากในหมู่ที่  4 ต.รือเสาะ
ชาวบ้านจึงเรียกว่า "บ้านรือเสาะ" และเรียกเป็นชื่อของอำภอถึงปัจจุบัน