4 ข้อด้วยกันคือ 
1.ผู้เล่นที่ครอบครองลูกบอลอยู่นั้นต้องหยุดอยู่กับที่ห้ามเคลื่อนไปไหน 
2.ประตูจะต้องเหนือศรีษะของผู้เล่น และอยู่ขนานกับพื้น
3.ผู้เล่นสามารถครอบครองบอลไว้นานเท่าใดก็ได้ โดยคู่ต่อสู้ไม่อาจเข้า
   ไปถูกตัวผู้ครองบอลได้ 
4.ห้ามการเล่นที่รุนแรงต่างๆโดยเด็ดขาด ผู้เล่นทั่งสองฝ่ายจะต้องไม่
   กระทบกระแทกกัน 

เมื่อได้วางกติกาการเล่นขึ้นมาแล้วก็ได้นำไปทดลองและพยายามปรับปรุง
แก้ไขระเบียบดีขึ้น เขาได้พยายามลดจำนวนผู้เล่นลงเพื่อหลีกเลี่ยงการ
ปะทะกัน จนในที่สุดได้กำหนดตัวผู้เล่นไว้ฝ่ายละ 5 คนซึ่งเป็นจำนวนที่
เหมาะสมที่สุดกับขนาดเนื้อที่สนาม Dr.Jamesได้ทดลองการเล่นหลาย
ครั้งหลายหนและพัฒนาการเล่นเรื่อยมา จนกระทั้งเขาได้เขียนกติกาการ
เล่นไว้13ข้อและยังเป็นต้นฉบับการเล่นที่ยังคงปรากฎอยู่บนกระดาน
เกียรติยศ ในโรงเรียนพลศึกษา ณ Springfield อยู่จนกระทั้งทุกวันนี้

ก่อนปีค.ศ.1915 แม้ว่าบาสเก็ตบอลจะเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมอย่าง
กว้างขวางเป็นอย่างมากก็ตาม แต่ก็จำกัดเป็นเพียงการเล่นเพื่อออกกำลังกาย
เท่านั้น ไม่มีองค์กรใดรับผิดชอบจัดการเล่นเป็นกิจลักษณะ ยกเว้นองค์กร
บาสเก็ตบอลอาชีพที่เกิดขึ้นเพียง 2-3 องค์กรแล้วก็เลิกล้มไป ฉะนั้นการ
เล่นบาสเก็ตบอลในแต่ละที่แต่ละแห่ง จึงต่างก็ใช้กติกาผิดแผกแตกต่าง
กันไปทำให้เป็นอุปสรรค์ต่อการเจริญเติบโตและการพัฒนากีฬา
บาสเก็ตบอลเป็นอย่างมากดังนั้นในปี ค.ศ.1915 สมาคมY.M.C.A.
สมาคมกีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติและสมาพันธ์กีฬาสมัครเล่น ได้ร่วม
ประชุมเพื่อร่างกติกาบาสเก็ตบอลขึ้นมาเพื่อเป็นบรรทัดฐานเดียวกัน
กติกานี้ใช้มาจนกระทั้งปี ค.ศ.1938 และได้รับการปรับปรุงแก้ไขให้ดี
ขึ้นในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งที่11 ณ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมันนี
โดยคณะกรรมการโอลิมปิกนานาชาติเป็นผู้พิจารณา